Pas fitores 2-1 ndaj Tomorit në javën e parë të Kategorisë së Dytë, drejtori sportiv dhe trajneri 25-vjeçar indian i Apolonisë, Noor Alam, ka reaguar përmes një mesazhi publik.
Ndaj komenteve paragjykuese dhe abuzimeve raciale të marra online, ai i përgjigjet kritikave me dinjitet, duke falënderuar mbështetësit dhe duke theksuar profesionalizmin e tij. Më poshtë gjeni tekstin e plotë të reagimit të tij:
Një Mesazh Përtej Futbollit, Kombësisë dhe Moshës.
“Në përgjigje të abuzimit racial dhe komenteve përçmuese të drejtuara ndaj meje, ndjej se ka ardhur koha të them disa gjëra: Nëse keni problem vetëm sepse një indian po punon në futboll në Shqipëri, shpresoj që të merrni një moment për të reflektuar – jo vetëm mbi opinionet tuaja, por edhe mbi llojin e njeriut që zgjidhni të jeni. Po jetojmë në shekullin XXI, jo në vitet 1970. Bota po ecën përpara, futbolli po bëhet gjithnjë e më global dhe kombësia e një personi nuk duhet të përcaktojë kurrë vlerën, aftësinë apo mundësitë e tij. Dhe nëse vini në dyshim se si një 25-vjeçar mund të drejtojë një ekip futbolli, ndoshta duhet të shikoni përtej kufijve të të kuptuarit tuaj. Ka trajnerë në fund të të njëzetave dhe në fillim të të tridhjetave që punojnë në nivelet më të larta të futbollit evropian, përfshirë Champions League. Mosha, në vetvete, nuk përcakton aftësinë e dikujt për të udhëhequr, ashtu siç kombësia nuk përcakton njohuritë e dikujt për lojën. Më lejoni të ndaj diçka nga rrugëtimi im. Si duken njerëzit përparimtarë dhe njerëzit me një mentalitet më të gjerë:
Isha vetëm 22–23 vjeç kur fitova UEFA A Licence përmes Scottish FA, një institucion me një reputacion kaq të madh, saqë mund ta quash “Universiteti i Harvardit të Edukimit të Trajnerëve”, për shkak të reputacionit, historisë dhe kontributit të tij në edukimin e trajnerëve të futbollit. Sistemi i Edukimit të Trajnerëve të Scottish FA ka edukuar trajnerë dhe menaxherë të nivelit të lartë, si José Mourinho, David Moyes dhe André Villas-Boas, ndër shumë figura të tjera të respektuara të futbollit. Pavarësisht kësaj, kur mbërrita atje në moshën 17–18 vjeç, duke me ardhshëm nga India, nuk u ndjeva kurrë sikur konsiderohesha më pak i vlefshëm për shkak të kombësisë apo moshës sime. Edukatorët, trajnerët dhe njerëzit përreth meje më trajtuan me respekt. Ata më mbështetën, më inkurajuan dhe vlerësuan vendosmërinë time. Shumë prej trajnerëve që takova u bënë miqtë e mi, dhe disa prej tyre tani punojnë në klube të nivelit të lartë në mbarë botën. Ata nuk u përqendruan te vendi nga vija. Ata panë pasionin tim, njohuritë e mia, aftësitë e mia si trajner, personalitetin dhe karakterin tim. Këto janë gjërat që përcaktojnë një person dhe një trajner – jo pasaporta e tij. Duke ardhur nga një vend që nuk ka të njëjtin ekosistem futbolli si shumë vende evropiane, unë përsëri zgjodha të ëndërroja, të punoja fort dhe të ndiqja mundësi përtej kufizimeve gjeografike. Dhe në vend që të gjykohesha për këtë ambicie, unë u inkurajova. Kështu duken njerëzit përparimtarë, me mentalitet të mirë, zemër të mirë dhe mendje të hapur. Këtë vit, gjithashtu përfundova Licencën time si Edukator Trajnerësh me Scottish FA. Kur një institucion me një sistem kaq të respektuar të edukimit futbollistik njeh aftësinë time jo vetëm për të trajnuar, por edhe për të edukuar trajnerë të tjerë, unë do të vazhdoj t’i besoj të mësuarit, punës së palodhur dhe zhvillimit profesional – jo opinioneve të njerëzve të rastësishëm që komentojnë në Facebook apo në rrjetet sociale. Dua të flas gjithashtu për shumicën e njerëzve që e kanë bërë përvojën time në Shqipëri të mrekullueshme dhe kuptimplotë. Unë i dua lojtarët e mi. Për mua, Shqipëria përfaqësohet nga të gjithë lojtarët e mi, të cilët më japin besimin dhe respektin e tyre. Nga trajnerët dhe stafi i klubit, të cilët gjithmonë më presin me buzëqeshje dhe ngrohtësi. Nga prindërit e lojtarëve, të cilët më përshëndesin me respekt. Nga Sherif, Ida, Vali, Klodi dhe Bardhi, të cilët shkojnë përtej përgjegjësive të tyre të punës për të më ndihmuar dhe për të më bërë të ndihem si në shtëpi. Nga Taulanti dhe Doktor Marko, i cili kujdeset për mua. Nga Paulini dhe njerëzit e Restaurant Ilia, të cilët gjithmonë sigurohen që të mos mbetem i uritur. Nga njerëzit që takoj në jetën e përditshme, të cilët më përshëndesin me respekt, me buzëqeshje dhe më bëjnë të ndihem i mirëpritur. Nga tifozët, të cilët më ftojnë sinqerisht për kafe dhe shpesh refuzojnë të më lejojnë të paguaj. Nuk mund të numëroj as sa herë kam përjetuar një mirësi të tillë.Nga Presidenti, zëvendëspresidenti dhe Bordi Drejtues i klubit, të cilët besuan tek unë dhe më dhanë mundësinë të punoj këtu. Nga Arseni dhe Bleona, të cilët më thërrasin “O Nuri” me dashuri dhe të qeshura. Nga Mark Mundija, i cili nuk është vetëm me koleg, por edhe mik, që kujdeset për mua dhe më mbron. Këta janë njerëzit që përfaqësojnë Shqipërinë për mua. Dhe janë shumica. Jo ata pak njerëz që përhapin urrejtje. Jo ata që i gjykojnë njerëzit vetëm nga pasaporta që mbajnë. Jo ata që besojnë se pasaporta apo mosha përcakton vlerën e një personi. Çdo shoqëri ka njerëz të mirë dhe njerëz të këqij. Është zgjedhja juaj se në cilën anë dëshironi të jeni. Erdha në Shqipëri për të punuar, për të mësuar dhe për të kontribuar në futbollin këtu. Mbërrita në mes të sezonit të kaluar dhe ende nuk kam përfunduar një vit të plotë këtu. Rrugëtimi im është ende në një fazë të hershme, por ambicia ime nuk ka qenë kurrë e vogël. Njerëzit përreth meje e njohin pasionin tim, e dinë se sa shumë punoj dhe e dinë se çfarë lloj personi jam. Ne po përpiqemi të rindërtojmë diçka në klub. E di që nuk jam perfekt. E di që gjithmonë ka më shumë për të mësuar dhe për të bërë. Por nuk do ta pranoj kurrë idenë se pasaporta ime më bën më pak të aftë, apo se mosha ime e bën ambicien time më pak të ligjshme.
I shoh komentet. I dëgjoj fjalët. E di se çfarë po thuhet.
Dhe besoj se është e rëndësishme ta them këtë, sepse abuzime të ngjashme raciste dhe komente të mbushura me urrejtje u drejtuan ndaj meje edhe në fillim të këtij viti, veçanërisht kur mediat publikuan artikuj për mua gjatë periudhës shkurt–mars. Tani, pas fitores sonë 2–1 kundër Tomorit në ndeshjen derbi, edhe një herë kam parë reagime të ngjashme. Heshtja nuk duhet të ngatërrohet kurrë me dobësinë. Unë thjesht zgjedh të mos e humbas kohën time duke iu përgjigjur një grushti frikacakësh, guximi i të cilëve ekziston vetëm pas një tastiere. Do të vazhdoj të përmbush përgjegjësitë e mia dhe ta bëj punën time me profesionalizëm, përkushtim dhe integritet. Të gjithë atyre që më mbështesin, ju falënderoj. Mirësia juaj do të thotë më shumë nga sa mund ta imagjinoni. Dhe atyre që zgjedhin racizmin dhe urrejtjen, shpresoj që një ditë të përpiqeni të bëheni qenie njerëzore më të mira. Shqipëria do të jetë gjithmonë një vend që e lidh me peizazhe të bukura dhe njerëz të mrekullueshëm. Mirësia që marr këtu nuk do të fshihet kurrë nga fjalët e disa individëve. Dhe siç ka thënë në mënyrë të famshme Cristiano Ronaldo: ‘Dashuria juaj më bën të fortë, urrejtja juaj më bën të pandalshëm’. Me respekt, vendosmëri dhe dashuri për lojën. — Noor Alam”.