Treqind shezlongë u zhdukën natën, në qershorin e dy viteve më parë, nga resorti i Onde Chiare në Reggio Emilia dhe u vodhën nga persona të panjohur.

Një vit më vonë, të njëjtët shezlongë u shfaqën “si me magji”, me logon e Onde Chiare ende të dukshme, në një plazh në Kepin e Rodonit në Shqipëri, shkruajnë mediat italiane.

I vuri re një grua nga Reggio Emilia, e cila ndodhej atje me pushime dhe u dërgoi menaxherëve të resortit një email me foto të bashkëngjitura, për t’i njoftuar për këtë gjetje të pazakontë, pasi ishte në dijeni të ngjarjes së dy viteve më parë.

Nuk është ende e qartë sesi shezlongët kanë përfunduar në këtë plazh. Ka disa hipoteza që mund të qëndrojnë në këtë rast pasi mund të jenë blerë pa ditur që janë të vjedhur. Gjithashtu verifikimet e blerjes mund të mos jenë bërë ende apo të kenë kaluar nga një pronar te tjetri deri në publikimin e videos.

Alberto Costoli dhe Enrico Cavazzoni, menaxherët e Onde Chiare, nuk humbën kohë. Ata caktuan avokatin Gianluca Dallari për të nisur procedurën për rikthimin e pajisjeve me vlerë mbi 45 mijë euro.

“Menduam të shkonim atje dhe t’i merrnim vetë, por më pas vendosëm të ndiqnim rrugën ligjore. Avokati ynë gjeti edhe një avokat në Shqipëri, i cili nisi procesin gjyqësor. Në teori, shezlongët tanë duhej të ishin sekuestruar dhe të vendoseshin në ruajtje nga autoritetet shqiptare. Por ndërkohë, një kliente tjetër e jona, e cila rastësisht ndodhej këto ditë në Durrës, na dërgoi një video të re, atë që më pas e publikuam në profilin tonë në Instagram, ku shihet qartë se ata janë ende në plazh, duke u përdorur nga klientët e kësaj strukture shqiptare. Jemi shumë të zemëruar”, thotë Costoli.

Pikërisht për këtë arsye vendosën ta bëjnë çështjen publike:

“Kemi etiketuar mediat lokale, i kemi dërguar një email redaksisë së programit ‘Le Iene’ të Italia Uno, i njohur për hetimet e tij mbi çështje të ndjeshme. Gjithashtu desha të etiketoja edhe Edi Ramën, kryeministrin e Shqipërisë, sepse shpesh bën deklarata për zhvillimin e turizmit në vendin e tij. E pra, vjedhja e shezlongëve nuk është aspak një kartëvizitë e mirë për turistët dhe për reputacionin kombëtar të Shqipërisë. Ne punojmë prej vitesh me disa furnitorë shqiptarë dhe nuk kemi pasur kurrë probleme. Shpresojmë që kryeministri shqiptar të interesohet për rastin tonë, sepse tashmë nuk dimë më se cilën rrugë të ndjekim”, thonë menaxherët.

Postimi i Onde Chiare:

“Përshëndetje të gjithëve, nëse dikush shkon me pushime në Kepin e Rodonit… të përshëndesë shezlongët tanë! Duket si shaka, por fatkeqësisht është e vërtetë.”

“Në qershorin e vitit 2024 na vodhën rreth 300 shezlongë, me një vlerë mbi 45.000 euro, nga Circolo Onde Chiare i Reggio Emilia-s”, shkruhet në postim. “Një vit më vonë, një e njohura jonë, gjatë pushimeve në Shqipëri, na dërgoi disa foto: ‘… por këta nuk janë tuajit?’

Dhe që nga ai moment fillon një histori pothuajse surreale. Denoncime, avokatë në Itali dhe Shqipëri, përkthime, verifikime, kohë dhe para të shpenzuara për të provuar të kthejmë atë që na është vjedhur.

Sot kjo video, e filmuar pak ditë më parë, tregon se ata shezlongë janë ende në të njëjtën strukturë plazhi. Ne thjesht duam të kuptojmë se si është e mundur që një vjedhje prej 45.000 eurosh, me sendet e identifikuara dhe të dokumentuara prej më shumë se një viti, ende nuk ka gjetur një zgjidhje.

Ndoshta kjo video do të arrijë te personi i duhur. Nëse njihni dikë që mund të na ndihmojë, një gazetar, një emision televiziv, ose thjesht mendoni se kjo histori meriton të rrëfehet… shpërndajeni”, shprehet më tej.

Ndërkohë, postimi në rrjetet sociale ka marrë vërtet shumë vëmendje, duke arritur dhjetëra shpërndarje dhe disa qindra pëlqime.

“Shpresojmë që pak zhurmë dhe presion mediatik të ndihmojnë për ta çuar çështjen përpara”, përfundon Costoli”, mendoni për shqetësimin që na shkaktoi kjo vjedhje dy vite më parë, pikërisht në fillim të sezonit veror.”

Sipas raportimeve për vjedhjen dy vite më parë, gjithçka ndodhi vetëm 30 minutave. Hajdutët nuk kishin lënë pas rreth 200 shezlongë.

Këtë të shtunë një dollar amerikan blihet me 81.2 lekë dhe shitet me 82.2 lekë.

Euro blihet me 93.2 lekë dhe shitet me 94 lekë.

Ndërsa paundi britanik blihet me 109 lekë dhe shitet me 110.2 lekë.

Franga zvicerane blihet me 100.6 lekë dhe shitet me 101.6 lekë.

Dollari kanadez këmbehet me 57.7 lekë në blerje dhe me 58.7 lekë në shitje.

Për kursin e monedhave të tjera shihni tabelën e mëposhtme:

Ngjarja e rëndë e përfshirjes së tre vajzave të mitura në dhunimin fizik dhe psikologjik të bashkëmoshatares së tyre si dhe filmimi dhe shpërndarja e episodit duhet të na shqetësojë si shoqëri shumë përtej vetë aktit të dhunës. Në raste të tilla, problemi nuk është vetëm agresioni i ushtruar por edhe transformimi i vuajtjes së një fëmije në një produkt konsumimi publik përmes klikimeve, shpërndarjeve dhe komenteve.
Nga këndvështrimi psikologjik, dhuna mes bashkëmoshatarëve rrallëherë lind në një vakum. Ajo është zakonisht rezultat i ndërveprimit të shumë faktorëve: vështirësive në zhvillimin e empatisë, modeleve agresive të zgjidhjes së konflikteve, nevojës për dominim brenda grupit, ndikimit të rrjeteve sociale dhe normalizimit gradual të poshtërimit publik si formë fuqie apo statusi social.

Përgjegjësia nuk përfundon tek autorët e mitur të ngjarjes. Çdo person që e shpërndan videon, e ridërgon në biseda private apo e publikon për të gjeneruar klikime dhe komente, kontribuon në vazhdimin e traumës së viktimës. Për vajzën e dhunuar, përvoja nuk përfundon në momentin kur mbaron incidenti fizik por ripërjetohet sa herë videoja rishfaqet, komentohet apo shpërndahet përsëri. Nga perspektiva traumatologjike, ekspozimi publik i një episodi të tillë mund të jetë po aq dëmtues sa vetë akti i dhunës, duke rritur ndjenjat e turpit, poshtërimit, ankthit, izolimit social dhe humbjes së sigurisë në marrëdhëniet me të tjerët.

Është e rëndësishme të shmangim tundimin për të demonizuar apo etiketuar fëmijët e përfshirë si “monstra” apo “kriminelë”. Fëmijët dhe adoleshentët janë ende në proces zhvillimi emocional dhe moral dhe sjelljet e tyre kërkojnë ndërhyrje edukative, psikologjike dhe familjare. Kjo nuk përjashton përgjegjësinë për veprimet e kryera por nënvizon nevojën për të kuptuar faktorët që kanë kontribuar në zhvillimin e këtyre sjelljeve. Në këtë kontekst, mjedisi familjar përbën një element të rëndësishëm, jo për të kërkuar fajtorë të thjeshtë, por për të kuptuar modelet e komunikimit, menaxhimit të emocioneve dhe zgjidhjes së konflikteve që fëmijët mësojnë gjatë zhvillimit të tyre. Po aq të rëndësishme janë roli i shkollës, grupit të bashkëmoshatarëve dhe ndikimi i vazhdueshëm i mediave sociale në formimin e sjelljeve dhe vlerave.

Kjo ngjarje duhet të shërbejë si një alarm për prindërit, shkollat, profesionistët e shëndetit mendor dhe institucionet. Fëmijët kanë nevojë të mësojnë jo vetëm matematikë dhe gjuhë por edhe empati, menaxhim emocionesh, respekt për kufijtë e tjetrit dhe përgjegjësi për pasojat e veprimeve të tyre.
Një shoqëri matet jo vetëm nga mënyra si reagon ndaj viktimës por edhe nga mënyra si zgjedh të mos e kthejë dhimbjen e saj në spektakël publik. Ndalimi i shpërndarjes së videos dhe raportimi i saj janë forma konkrete mbrojtjeje për një të mitur që ka nevojë për siguri, dinjitet dhe mbështetje, jo për një audiencë gjithnjë e më të madhe.

Psikologe Klinike, Ilva Mile

Ngjarja e rëndë e përfshirjes së tre vajzave të mitura në dhunimin fizik dhe psikologjik të bashkëmoshatares së tyre si dhe filmimi dhe shpërndarja e episodit duhet të na shqetësojë si shoqëri shumë përtej vetë aktit të dhunës. Në raste të tilla, problemi nuk është vetëm agresioni i ushtruar por edhe transformimi i vuajtjes së një fëmije në një produkt konsumimi publik përmes klikimeve, shpërndarjeve dhe komenteve.
Nga këndvështrimi psikologjik, dhuna mes bashkëmoshatarëve rrallëherë lind në një vakum. Ajo është zakonisht rezultat i ndërveprimit të shumë faktorëve: vështirësive në zhvillimin e empatisë, modeleve agresive të zgjidhjes së konflikteve, nevojës për dominim brenda grupit, ndikimit të rrjeteve sociale dhe normalizimit gradual të poshtërimit publik si formë fuqie apo statusi social.

Përgjegjësia nuk përfundon tek autorët e mitur të ngjarjes. Çdo person që e shpërndan videon, e ridërgon në biseda private apo e publikon për të gjeneruar klikime dhe komente, kontribuon në vazhdimin e traumës së viktimës. Për vajzën e dhunuar, përvoja nuk përfundon në momentin kur mbaron incidenti fizik por ripërjetohet sa herë videoja rishfaqet, komentohet apo shpërndahet përsëri. Nga perspektiva traumatologjike, ekspozimi publik i një episodi të tillë mund të jetë po aq dëmtues sa vetë akti i dhunës, duke rritur ndjenjat e turpit, poshtërimit, ankthit, izolimit social dhe humbjes së sigurisë në marrëdhëniet me të tjerët.

Është e rëndësishme të shmangim tundimin për të demonizuar apo etiketuar fëmijët e përfshirë si “monstra” apo “kriminelë”. Fëmijët dhe adoleshentët janë ende në proces zhvillimi emocional dhe moral dhe sjelljet e tyre kërkojnë ndërhyrje edukative, psikologjike dhe familjare. Kjo nuk përjashton përgjegjësinë për veprimet e kryera por nënvizon nevojën për të kuptuar faktorët që kanë kontribuar në zhvillimin e këtyre sjelljeve. Në këtë kontekst, mjedisi familjar përbën një element të rëndësishëm, jo për të kërkuar fajtorë të thjeshtë, por për të kuptuar modelet e komunikimit, menaxhimit të emocioneve dhe zgjidhjes së konflikteve që fëmijët mësojnë gjatë zhvillimit të tyre. Po aq të rëndësishme janë roli i shkollës, grupit të bashkëmoshatarëve dhe ndikimi i vazhdueshëm i mediave sociale në formimin e sjelljeve dhe vlerave.

Kjo ngjarje duhet të shërbejë si një alarm për prindërit, shkollat, profesionistët e shëndetit mendor dhe institucionet. Fëmijët kanë nevojë të mësojnë jo vetëm matematikë dhe gjuhë por edhe empati, menaxhim emocionesh, respekt për kufijtë e tjetrit dhe përgjegjësi për pasojat e veprimeve të tyre.
Një shoqëri matet jo vetëm nga mënyra si reagon ndaj viktimës por edhe nga mënyra si zgjedh të mos e kthejë dhimbjen e saj në spektakël publik. Ndalimi i shpërndarjes së videos dhe raportimi i saj janë forma konkrete mbrojtjeje për një të mitur që ka nevojë për siguri, dinjitet dhe mbështetje, jo për një audiencë gjithnjë e më të madhe.

Nga Ilva Mile, Psikologe.