Juristi Kreshnik Spahiu ka komentuar protestën e qytetarëve që tashmë vijon prej 1 jave në kryeqytet e në vende të tjera, kundër ndërtimeve në zonën e Zvërnecit.

Për Report Tv, Spahiu tha se kjo protestë, rrezikon të forcojë më tej pushtetin e Sali Berishës dhe Edi Ramës nëse nuk arrin të prodhojë një lëvizje politike sfiduese, në rast se vendi shkon në zgjedhje të parakohshme.

“Nuk është çudi që Rama të japë dorëheqjen, të shpallë zgjedhje të parakohshme. Nëse këta mijëra protestues nuk e strukturojnë lëvizjen e tyre në politikë, kërkesa për dorëheqje është zero. Kërkesa për dorëheqje dhe zgjedhje çon në zero rezultat politik.

Nëse nga kjo protestë nuk prodhohet një megalëvizje politike kundër PD dhe PS, oferta për zgjedhje të parakohshme është që në 20 korrik populli të shkojë në zgjedhje prapë me Berishën dhe Ramën. S’ka shanse për krijimin e ri të një partie. Këta organizatorë, nëse nuk e shfrytëzojnë këtë moment historik për ta kthyer në lëvizje politike, për të sjellë ndryshime në Shqipëri, mendoj se do të ikë treni dhe pastaj pas 20 vitesh mund të vijë përsëri.

Mendoj që nuk ka shqiptar që mos të jetë lodhur nga një dyshe që ka 40 vite në politikë. Çështja është që kur futesh në kërkesa politike, ka nga ata që marrin fletën dhe deklarojnë zgjedhje të parakohshme, por kjo mund të na sjellë një dëm, sepse po shkon në zgjedhje me Ramën e Berishën, i bie t’i forcosh. Këta duan që fushata elektorale të bëhet kur të gjithë po shohin ndeshjet e Botërorit. Këta s’kanë lënë aty as kryetarët e partive të reja.

Me kë do të shkojnë në zgjedhje?

Këta nuk lënë faktor të ri politik. Do të mbeten vetëm lëvizje sociale, të qëndrojnë te pelikani”, tha Spahiu.

Ndër të tjera, Spahiu tha se shkaku që ka nxitur qytetarët të ngrihen në protestë, është se në investimin në Zvërnec, kryefjalë është emri i Ivanka Trump, vajzës së Donald Trump. Kjo thotë analisti, është dhe një arsye pse kjo protestë është trumbetuar dhe nëpër mediat ndërkombëtare.

“Rama sigurisht që e dinte mirë se, në momentin që firmosi Bordin e Paqes me Trump, që kur nënshkroi një projekt me vajzën e Trump, kjo nuk do të mirëpritej nga gjithë Evropa. Të kam thënë para 3 muajsh që do të vonohen negociatat për mbylljen e kapitujve me BE-në, sepse BE nuk do një satelit të SHBA-së brenda në BE. Nuk do një Hungari të dytë. Në një moment të caktuar ndodh që ta përdorin Shqipërinë. Duhet të ishte e përgatitur edhe Rama që kjo kontratë që ka bërë me familjen Trump do të ngjallte një reagim diplomatik e mediatik.

Kur themi a ka dorë të huaj, ka dy interpretime. Një është që protestuesit janë çuar sepse ka zëra që janë të blerë, vijnë nga Greqia, pavarësisht që ata janë me familjet e tyre dhe nuk janë paguar as nga Greqia, as nga Serbia, as nga Irani, por kanë dalë për hallin e tyre. Të gjitha montazhet me foto janë një mashtrim. Në të gjithë botën, përfshirë SHBA-në, Gjermaninë dhe Francën, protesta të këtij lloji inspirohen edhe nga jashtë. Mjafton që mediat e këtyre vendeve të interesuara nga Trump t’i ekspozojnë mediatikisht.

Dikush thotë: “Është mbushur kupa”. Po pse nuk u mbush kupa para një muaji në Rrjoll, ku dhunuan pronarë e protestues? Sepse nuk ishte Ivanka. Pse nuk u irrituan kur Porti i Durrësit iu dha arabëve? Nuk protestuan. S’ka mundësi që kupa të mbushet kur amerikanët kërkojnë diçka.

Tani thonë se ishte sebep Zvërneci. Është fyerje kjo. Këtu është problemi më i madh i kauzës, kur thua që kjo nuk është kauza kryesore. Këtu mund të fillojë rënia e lëvizjes.

Nëse kauzën e ke fiktive, atëherë ti nuk krijon dot themelet për një lëvizje politike”, tha Spahiu.

Familja e të riut Eglant Koçi ka ngritur alarmin në Policinë e Tiranës, pasi prej dy ditësh ka humbur çdo kontakt me të.

Sipas informacioneve të siguruara nga gazetarja e Top Channel, Dorjana Bezat, 35-vjeçari ka qenë në Tiranë, por në mënyrë të papritur ka shkëputur kontaktet me familjen dhe shoqërinë.

Policia e Tiranës është vënë në alarm dhe po punon për lokalizimin e tij, por deri më tani nuk ka asnjë gjurmë.Familja pohon se i riu nuk ka pasur konflikte, duke zbehur pistën e rrëmbimit.

Top Channel

Avokatja dhe notarja shqiptaro-australiane Eva Buzo është rikthyer sërish në Vlorë për të realizuar një tjetër sfidë sportive në ujërat e Jonit.

Ajo ju bashkua protestës së banorëve në Zvërnec kundër resortit.

Notarja e rekordeve u nis me not nga Radhima, përshkroi me not ishullin e Sazanit dhe mbërriti në plazhin e Dalanit në Zvërnec duke thirrur atdhe.

“Shpresoj që të mbetet e paprekur dhe që të gjithë shqiptarët të mund të vazhdojnë të shijojnë natyrën e bukur që kanë. Faleminderit shumë që erdhët dhe jam vërtet mirënjohëse ndaj aktivistëve që mbështetën këtë nismë.

Jam këtu për të dhënë mbështetjen time për njerëzit e mrekullueshëm të Shqipërisë, të cilët po përdorin zërin e tyre për të folur për çështjet që kanë rëndësi për ta. Është shumë e rëndësishme që të dëgjojmë të rinjtë, të mbrojmë mjedisin tonë dhe t’u kërkojmë llogari qeverive tona”, tha ajo. 

Dy vite më parë, Buzo tërhoqi vëmendjen e opinionit publik, kur realizoi me not distancën nga brigjet e Italisë drejt Karaburunit.

Pas Samitit BE-Ballkan Perëndimor në Tivat të Malit të Zi, Kryeministri Rama është nisur drejt Vlorës, ku do të takohet me banorët e fshatit Zvërnec.

Kryeministri së bashku me banorët e zonës do të zhvillojnë një bashkëbisedim rreth problematikave dhe ankesave për projektin e Zvërnecit.

Rama mbërriti në Zvërnec me helikopter dhe pas këtij takimi, kryesocialisti do të shkojë në Vlorë në Sheshin e Flamurit për 35-vjetorin e Partisë Socialiste.

Jo 5 mijë veta, por 500 mijë të dalin në shesh, nuk mjaftojnë, janë 800 e ca kusur mijë që kanë bërë marrëveshje me mua dhe PS.

Ky investim nuk doli sot papritur. Unë e kam thënë në fushatë. Unë isha në Tivat, erdha direkt nga Tivati këtu… Tivati ishte vendi më i pazhvilluar në Mal të Zi, nuk shkonin turistë se ishte bazë ushtarake”, tha kryeministri Rama.

Teksa kryeministri Edi Rama ndodhet në Zvërnec, aty ku po bisedon me banorët e zonës, protestuesit në Tiranë vijojnë grumbullimin për të gjashtën ditë.

Ata kanë nisur të mblidhen në sheshin “Skënderbej”, e më pas vijuan marshimin drejt Kryeministrisë.

As këtë herë nuk kanë munguar pankartat dhe thirrjet e protestës për kundërshtimin e projektit të Zvërnecit dhe doreheqjen e qeverise.

Isha fëmijë kur nga pëshpërimat e familjarëve dhe ecejaket e farefisit mora vesh se në Sheshin Skënderbej diçka e pabesueshme, por e vërtetë kishte ndodhur.

Më vonë kuptova se diçkaja e jashtëzakonshme që deri atë ditë nuk mund as të ëndërrohej, ishte një fakt kokëfortë, një realitet i prekshëm, një “herezi” që askujt nuk i lejohej ta shihte as në ëndërr: ishte një protestë spontane dhe e heshtur e qytetarëve të Tiranës kundër regjimit diktatorial të asaj kohe.

Protestat e zhurmshme dhe krijuese të këtyre ditëve, krahasuar me protestën e heshtur të atëhershme, nuk janë lapsus psikologjik, nuk janë déjà vu, nuk janë lajthitje cerebrale. Janë fakte sa të ndryshme dhe të ngjashme, që në kohën dhe rrethanat e tyre, kanë secila rëndësinë dhe efektet e veta, për të nxjerrë mësimet respektive, dhe, si të tilla, duhen shqyrtuar me seriozitetin dhe përgjegjësinë që meritojnë.

What’s done cannot be undone. Ç’u bë, nuk mund të ç’bëhet, thotë Lady Makbeth në skenën somnambul tek ecën në gjumë me qiri në dorë.Është kollaj protestave të sotme t’u sillesh rrotull me llafe boshe, me konspiracione dhe hamëndje shterpe: Cilin krim kreu Lady Makbethi, pse i iku gjumi, pse ngrihej natën somnambul, pse mbante qiri në dorë?

Tani që të gjithë Makbethat vrasës dhe Hamletat dyshues kanë dalë hapur dhe kanë hyrë në lojë, tani që vrasja është bërë, gjaku është derdhur, ndërgjegjet janë tronditur, gjumi është prishur, çfarë duhet bërë diçka tjetër? Jo diçka dosido.

Diçka shekspiriane. Diçka e qëndrueshme. Diçka që po u bë, nuk zhbëhet.Për fat, kjo pyetje ka përgjigje.

Çka duhet bërë sot është një marrëveshje e re për Shqipërinë.Çdo epokë ka pyetjen e vet themelore. Për shumë vite pyetja e Shqipërisë ishte si të ndërtonte shtetin. Sot pyetja është tjetër. Si ta bëjë shtetin më të madh se pushteti dhe Institucionin më të fortë se ai që e ushtron pushtetin. Pikërisht këtu fillon nevoja për një marrëveshje të re për Shqipërinë.

Shqipëria ka hyrë tashmë në një fazë të historisë së saj ku sfida më e madhe nuk është më ndërtimi i pushtetit. Pushteti është ndërtuar. Institucionet ekzistojnë. Administrata ekziston. Ligjet ekzistojnë. Ekonomia është më e fortë se dikur.

Demokracia është më e konsoliduar se në vitet e para të tranzicionit. Shqipëria e ka rritur reputacionin e saj në botë dhe duhet ta mbrojë me çdo kusht emrin e saj. Sfida e kohës sonë është diçka tjetër.

Është aftësia e pushetit për të vendosur kufij brenda vetvetes.Për më tepër se tridhjetë vjet Shqipëria ka jetuar me ankthin e mungesës. Mungonin institucionet. Mungonin rrugët. Mungonin investimet. Mungonte siguria. Mungonte shteti. Breza të tërë u rritën me bindjen se problemi kryesor i vendit ishte, në mos mungesa e shtetit, dobësia e shtetit.

Sot për herë të parë po përballemi me një pyetje tjetër. Çfarë ndodh kur pushteti bëhet më i fortë se mekanizmat e po atij shteti që duhet ta kontrollojnë. Çfarë ndodh kur problemet e administratës shtohen më shpejt se llogaridhënia. Çfarë ndodh kur stabiliteti fillon të ngatërrohet me shkaqe dhe pasoja pa lidhje, të pa adresuara.

Kjo është arsyeja pse Shqipëria ka nevojë për një marrëveshje të re me vetveten.Një marrëveshje ku forca e shtetit të mos matet vetëm nga ajo që ndërton, por edhe nga pakësimi i aftësisë për të kontrolluar, ose ajo që me vetdijë pranon të mos kontrollojë. Një marrëveshje ku institucionet që mbikëqyrin pushtetin të jenë po aq, dhe më të afta se vetë pushteti.

Një marrëveshje ku parlamenti të mos jetë vetëm vendi ku miratohen vendime, por vendi ku dëgjohet shoqëria.

Një marrëveshje ku republika parlamentare të ushtrojë të gjitha funksionet e saj përfaqësuese, kontrolluese dhe monitoruese, sepse demokracia dobësohet sa herë që një pushtet rritet më shpejt se kontrolli mbi të.

Në zemër të kësaj marrëveshjeje qëndron një ide e thjeshtë. Askush nuk është mbi ligjin dhe askush nuk është nën ligjin. Të tre pushtetet duhet të qëndrojnë brenda kufijve të tyre kushtetues. Drejtësia duhet të ketë forcën të hetojë dhe gjykojë. Parlamenti duhet të ketë forcën të kontrollojë. Qeveria duhet të ketë forcën të qeverisë. Por asnjëri nuk duhet të marrë pushtetin e tjetrit. Sepse aty fillon deformimi i shtetit.

Një shoqëri demokratike nuk matet vetëm nga qeveria që ka. Matet edhe nga opozita që prodhon. Opozita nuk është aksident i sistemit. Nuk është pengesë për zhvillimin. Nuk është problem për stabilitetin. Opozita është shqisa që paralajmëron kur pushteti humbet kontaktin me realitetin. Shoqëritë që humbin opozitarizmin nuk humbin vetëm debatin. Humbin aftësinë për të korrigjuar vetveten.

Prandaj Shqipëria ka nevojë për më shumë garë, dhe jo për më pak. Ka nevojë për një sistem të ri zgjedhor që prodhon përfaqësim real dhe jo vetëm riprodhim të elitave ekzistuese. Ka nevojë për zgjedhje ku qytetari të ndjejë se vota e tij ndryshon ekuilibrat, dhe jo vetëm statistikat. Ka nevojë për një kulturë politike ku rotacioni nuk shihet si katastrofë dhe fitorja nuk shihet si pronësi.

Po aq e rëndësishme është liria e medias. Sepse nuk ka demokraci të fortë me media të pabesueshme. Nuk ka qytetar të lirë pa informacion të lirë. Nuk ka kontroll mbi pushtetin kur informacioni bëhet i varur nga pushteti ose dezinformimi.

Shqipërisë i duhet një hapësirë publike ku gazetari të mos ketë nevojë për leje për të pyetur dhe ku media të mos ketë nevojë për favore për të mbijetuar.Në të njëjtën mënyrë duhet të ndryshojë edhe marrëdhënia mes ekonomisë dhe politikës.

Vitet e ardhshme nuk do të fitohen nga ai që ka më shumë asete. Do të fitohen nga ai që ka më shumë dije. Nga ai që ka më shumë teknologji. Nga ai që ka më shumë ide. Shqipëria nuk mund të mbetet një vend ku afërsia me pushtetin vlen më shumë se aftësia për të krijuar vlerë.

Një ekonomi moderne fillon në momentin kur fiton ai që prodhon më mirë e më lirë, dhe jo ai që favorizohet nga pushteti.

Kjo lidhet drejtpërdrejt me brezin e ri. Shqipëria nuk ka më luksin të humbasë njerëzit e saj më të aftë. Gara, merita, mundësia, dhe jo kontrolli, janë thelbi i ndryshimit. Çdo i ri që largohet nuk merr me vete vetëm një vend pune.

Merr me vete energji, dije, kreativitet dhe të ardhme. Vendi ka nevojë të krijojë kushte që mendja, puna dhe talenti të kenë më shumë vlerë se lidhja, ndërhyrja, inventarizimi apo privilegji.

Po aq vendimtare është cilësia e shërbimeve publike.

Arsimi nuk mund të vazhdojë të trajtohet si sektor administrativ. Ai është fabrika ku prodhohet e ardhmja e vendit. Ai është thelbi i gjithçkaje që na rrethon, në të tashmen dhe në të ardhmen.

Shëndetësia nuk mund të matet vetëm me shifrat e investimeve, godina, mjete etj. Ajo matet me sigurinë që ndien qytetari kur ka nevojë për të. Një shtet modern nuk ndërtohet vetëm me llaç e tulla. Ndërtohet me dije, shëndet, besim dhe dinjitet.

Pikërisht këtu fillon edhe beteja kundër korrupsionit. Jo vetëm në sallat e gjyqeve. Jo vetëm në dosjet hetimore.

Por në kulturën e përditshme të shtetit. Korrupsioni është bindja e ngulitur se rregulli mund të anashkalohet pa pasoja.

Se ligji mund të negociohet. Se pushteti mund të përdoret si privilegj. Se abuzimi mund të normalizohet dhe të glorifikohet. Lufta kundër tij është mbi të gjitha një betejë morale për mënyrën si e kuptojmë shtetin.

Shqipëria ka hyrë në një moment ku nuk i duhet të provojë se dëshiron të ecë përpara. Këtë e ka dëshmuar.

Ka nevojë të tregojë se di të ndërtojë një shtet që funksionon edhe kur pushteti ndryshon, edhe kur interesat përplasen, edhe kur askush nuk e vëren.

Një vend nuk bëhet europian kur bind të tjerët për atë që europian është.

Bëhet europian kur qytetarët e tij ndihen të mbrojtur nga e drejta, të respektuar nga shteti, të lirë për të ndërtuar jetën e tyre pa kërkuar leje nga askush.

Kjo është marrëveshja e re të cilën Shqipëria duhet ta realizojë brenda vetes.